Het leven kan voor sommigen best soms ongenadig zijn. Zodat jij het gevoel krijgt dat je net even wat harder gebukt gaat onder een dosis leven, er harder aan moet trekken en je dagen zo gevuld kunnen zijn met alles wat maar tegen kan zitten dat je je werkelijk door het leven dient te slepen. Maar je moet door.
Dat wordt verwacht; dóórgaan. Niet als laatste door jezelf. Niet zeuren, kop op, het gaat wel weer over om maar wat te noemen. Je kent ze de zelf uitgevaardigde dogma’s. Wat je tegen jezelf blijft roepen en wat je wellicht van anderen te horen krijgt. Goed bedoelde adviezen en een strakke zelf ethos maar kom jij daar echt verder mee? Het is de vraag of jij gebaat bent met een leven waarin je het gevoel hebt, geleefd te worden door het leven zelf en dat je ook nog eens de bemoeienissen van anderen aan mag horen van diegenen die vaak aan zijlinie staan te kijken hoe jij eindelijk jouw rug recht en jouw eigen zegeningen kunt tellen. Adviezen te over, fijn ja. Je bent in beeld bij anderen en in plaats van jou te dragen staan ze toe te kijken hoe het zweet jouw aanschijns de overhand krijgt, jouw rug onder het zware levensgewicht zowat knakt en jij een zweepslag in je benen voelt omdat het zowat ondragelijk wordt. Vooral dóórgaan…
Het leven is het leven en jij leeft je leven zelf. Dat doen beslist anderen niet voor je. Met kop op en doorgaan ben jij niet gebaat en zeker niet dat ik hier het happy halleluja loop te zingen maar wat ik wel tegen je mag zeggen dat hoe erg jij ook gebukt gaat door jouw zware last, hoezeer jij struggelt met het leven zelf… er is altijd een lichtpuntje aan de horizon. Dat ben je namelijk zelf! Jij bent het mooiste en het grootste lichtpuntje wat jij zelf kan zien en het is dus echt de kunst, en een flinke uitdaging, om juist dat lichtpuntje wat jij in je draagt weer te herkennen. Jij bent niet geboren met een zware last en het is zeker niet de bedoeling jou te laten lijden tot je bezwijkt onder je eigen kruis van zijn. Je mag aannemen dat, dát geenszins de bedoeling is en, mocht jij hieraan twijfelen, het leven slechts een leerschool is om jou verder te helpen. Jouw mooie zielszijn dan. Mocht onverhoopt jouw pakje echt zwaarder wegen dan de ander dan mag ik erbij vermelden dat dit erg subjectief is want ieder weegt zijn pakje levensshit op zijn eigen weegschaaltje van zijn. Maar goed, dat wilde ik toch even gezegd hebben.
Jij lijdt dus, volgens je eigen maatstaven zeker, maar het is dus net even die kijk ook die jij op jouw pakje shit hebt. Je kan ook leren om anders te gaan kijken en jezelf niet af te laten lijden door de voorkeur van je mind om je net even angstiger, net even ellendiger en/of net even shitter de shit te voelen. De art of living is juist je mind af te leiden van zijn focus en dat is een ‘andere worst’ voor de ogen houden. Een beetje plastisch gezegd hebbende. Je kan met andere woorden je mind voor de gek houden, afleiden door niet op het negatieve te focussen maar juist op datgene wat wel goed gaat. Dat is heel simpel. Daar hoef je echt geen theorie op los te laten, geen voor de zoveelste keer een zelfhulp goeroe, boek of cursus voor te gaan opzoeken, lezen of te doen (het kan je wel helpen hoor! Je hoeft het namelijk allemaal niet alleen te doen) maar zodra jij weet dat het grootste goed is dat jij leeft en een fantastische mooie zielszon in je draagt dan kan je daarmee verder. Je hoeft niet te lijden dat kan je namelijk (trachten te) vermijden. Door te gaan focussen op jezelf, op jouw zon en jouw licht.
Dit betekent niet dat je gelijk van al je problemen af bent en jouw mega pakje ellende. Was het maar zo! Doordat jij jezelf erkent, ziet en voelt, kan je je gaan richten op jouzelf. Dat is totaal niet egoïstisch dat heet zelfzorg en daarmee voorkom je dat jij bezwijkt of gaat bezwijken onder jouw pakje levensshit wat door het universum aan jou gepresenteerd wordt. Positief afleiden heet dat, aandacht geven aan zelf en momenten nemen om tot jezelf te komen. Vermijden dus… en niet lijden. Jij mag door gaan krijgen dat het leven niet alleen lasten heeft maar ook lusten en dat is vanuit de kern gaan voelen, leven en de mind achter je positieve momenten scharen en geen ruimte geven om zich anderszins erin te mengen. Met malen, etcetera is nog nooit iemand gediend. Dien jezelf dus vanuit de ziel en zorg dat je niet zuchtend je leven loopt met een negatieve mind in je kielzog maar een zonnige ziel die je doet voelen en leiden.
Liefs, Irmgard