In de verneveling van sterrenstof worden zaden van liefde in energetische stromen geplant. Alles wat je uitzendt, komt in namelijk in de etherische sfeer van zijn, rondom zijn, terecht en wordt zodoende uitgezet. Alle gedachten, positief of negatief, vinden zijn weg.
Wensen, liefdesbetuigingen, liefde… het vindt immer een ontvanger in de sluiers van de nevelige wolken van het universum. Daarom is het belangrijk dat we onze versluierde gedachten, zijnstoestanden omdraaien naar de goedgezindheid van liefde. En alles wat we uitzenden met een overvloed tot een ondertoon van liefde is doordrenkt. Zeker in deze donkere dagen voor kerst: het licht feest waarbij de geboorte van het kind van licht wordt gevierd.
Tegenwoordig een feest van decadentie, overvloed en veel opsmuk. Terwijl de glinstering en het feest van licht altijd in sobere stilte, met een sober maal gevierd zou kunnen worden. Maar het is ook een samenkomst van zijn, samenzijn met de degenen die we lief hebben, die in ons hart zitten verscholen en waarbij er niet alleen van een (veelal overvloedige) dis wordt genoten maar ook van een dis van liefde. Omdat kerst, het feest van geboorte en licht, ook een samenballing is van liefde, licht en zaken die het hart aangaan.
De traditionele kerst spirit is gelegen in het dragen van de geboorte van licht, in de liefde die niet alleen ons verbindt, maar ons allen verbindt. Zou mogen verbinden. Helaas, zeggen wij dan omdat in het menselijke erfgoed een heleboel malaise is te vinden die niet verzustert en verbroedert en we hoeven daarvoor vaak niet ver voor te kijken.
De spirit van geest, de liefdevolle gedachte die ons door de (ver)lichtende dagen brengt, zouden we mogen vasthouden. Omdat liefde, de kerst spirit, alsmede het licht ons allen dragen. Als pijlers van het bestaan. Zodra we managen deze gedachte vast te houden en liefde onze drijfveer vanuit het hart te laten zijn, kan je nagaan hoeveel de energetische stromen van het ‘alhier zijn’ met liefde zouden zijn doordrongen. En hoezeer deze drager van het universele goed (doch ook van de aardse dimensionale stof) tot een completer geheel gevormd zou kunnen worden. Waarbij alles meer in evenwicht is. Hoeveel mooie liefdeszaadjes zouden er dan geplant kunnen worden als al die sterretjes van liefde zouden vallen op random aardse plekken, in random aardse harten?
De kerstgedachte is gestoeld op de liefde, op het licht.
Indien wij als mens in staat zijn deze spirit te implementeren in ons allerzijn, in de harten van ons allemaal dan zou niet alleen liefde de boventoon voeren, de universele taal zijn maar zou ook vrede de gemene deler zijn die ons verbindt. Waarin geen ruimte meer is voor zaken die niet liefde en licht gerelateerd zijn en voor altijd in onze hart en zielen permanent verankerd zullen zijn. Zodat zelfs op de donkere dagen voor de kerst het licht in ons veelvuldig schijnt, verbindt en de liefde rondwaart in een ethos waar geen ruimte meer is voor het donker, duister of alles wat het licht en liefde niet kan verdragen. En dat is wat de kerst spirit zou mogen zijn…
Liefs, Irmgard