Het universum is een emotioneel, intelligente matchmaker. Het matcht namelijk jouw realiteit. De realiteit van jouw denken. Wat jij uitzendt. Daarom is het echt belangrijk te weten wat je uitzendt, waar je om vraagt en hoe je het wil ontvangen.
Visualiseren doet manifesteren, zeker. In de kracht van jouw visualisatie ligt de uitwerking en de uiteindelijke manifestatie. Echter de hapering zit hem er dus kennelijk in dat het soms niet positief, duidelijk of gestroomlijnd genoeg is. Dat kan ik wel verduidelijken met mijn eigen ervaring. Namelijk de ‘op zoek naar een passend huisje bij dit zieltje jacht’ van de afgelopen jaren.
Eind 2020 begon ik aan het universum uit te zenden dat ik een ruim huis wilde, in het groen en het liefst prikkelarm. Zonder buren. En het kwam. Gelegen midden op een industrieterrein met aan de linkerzijde een immens pand wat op de slooplijst stond (en de sloop begon al toen wij met het vrachtwagentje van Autohopper kwamen aanrijden) en rechts een bedrijfshal. Het had wel een prachtige groene tuin rondom. Aan al mijn wensen was voldaan en nou kan je wel zeggen daar was je zelf bij. Ja, ik was er zelf bij maar soms gebieden de middelen te zeggen dat de mogelijkheden beperkt zijn en aangezien ik geen magische toverstok heb, werd het dus dat.
Na enige weken nam de intensiteit van de sloop toe en begon ik weer te wensen in mijn inmiddels dagelijkse wensenboekje. Huisje in het groen, groen gelegen, zonder directe buren en nagenoeg mijn omschrijvingen ruimer en duidelijker vorm kregen, werden we naar een bosperceel geleid. In een natuurgebied. Met een huisje voor dagrecreatie erop en voor de overnachtingen kochten we (via markplaats) een minihuis op een park waar je gedoogd mag pitten om het zo maar uit te drukken. Win win, zou je zeggen. Ja, het bos was mooi. Echt dat was een universele schot in de roos en ik heb daar voor een jaar mogen voelen hoe intens zuiverend en fijn natuur voor me (ons) is. Halverwege dat jaar begon het weder te kriebelen. Twee plekken om te schrijven, zijn. Geen stroom daar, het was niet ideaal. Ik werd moe van het heen en weer gaan terwijl ik mijn tijd graag productief wil gebruiken. Zo kwam de wens weer terug. Maar nog uitgebreider. Zo liet ik op een facebook een zoekertje rondgaan met onze wens.
Mijn lijst werd nog langer, specifieker… en ik begon echt in mijn wensenboekje dagelijks in herhaling te vallen. Het universum heeft ons alle bezichtingshoeken van Nederland, net over de grens in België en Duitsland laten ervaren, zien en het werd steeds duidelijker dat des te meer we ons op het Noorden des lands richten, hoe minder het ging lukken. Op verscheidende huizen werden we zo gigantisch overboden dat de moed tot in mijn wensenboekje zakte. En maar weer terug in de acceptatie… wat voor ons weggelegd is, komt. Zelf zie ik soms beelden in de toekomst en soms wordt me wat verteld. Zo zag ik steevast een torentje van een kasteel en een beekje lopen. Mijn paranormale vriendin wist me nog te vertellen dat het heuvelig was. En ik hoorde steevast… jullie kijken er overheen.
En dat deden we zeker. En weer kwam ik dat Duitse huis tegen met een beekje achterin de tuin en vlakbij een kasteel gelegen. Het was er heuvelig ook. Het is buiten mijn comfort zone. Nee, ik wilde niet over de grens wonen maar kennelijk was de plek belangrijker dan mijn wens in die zin. Dat heb ik ook niet specifiek genoeg aangegeven. Dat komt dan wellicht de volgende ronde. Het universum matcht niet alleen wat je wenst maar ook wat je nodig hebt om te groeien. In de profetie van zijn waarbij jij tot de beste versie van jezelf kan evolueren. Tsja, dat is dan een bijkomstigheidje wat je voor lief mag nemen.
Het universum matcht. En matcht goed. Wat ik met deze blog wil zeggen, is dat je echt duidelijk mag zijn in wat je wenst. Pak een schrift, schrijf het op. Zo specifiek als mogelijk. Het wil niet zeggen dat je altijd krijgt wat je wenst. Je krijgt wat jouw soul als basis verlangt om verder te groeien. Dat je uiteindelijk thuiskomt in zelf. Als ik terugkijk en me afvraag wáárom dat het die bedrijfswoning, dat bos, dat parkhuisje (en nog een parkchalet) werd en het hele proces, het gedoe er omheen… dan weet ik thans het antwoord wel. By the way; het was elke weer wat. Bij de bedrijfswoning de sloop en de mankementen van het pand. Bij het parkhuisje zaten we eerste dag aan het ontbijt en drupte het water zowat in onze koffie. Dak lek. Bij het boshuis hadden we last van de energieën eromheen. Hekken die spontaan beschadigd werden en deels omvielen. Dat is een verhaal apart. En dat andere chalet… was het chalet. Het is wat het is. Ook dat we ruim een jaar tussen de verhuisdozen zaten, weer. Zucht, terug naar zelf en maar weer in de acceptatie. Vertrouwen en geduld hebben. Nu weet en voel ik dat het allemaal nodig was in mijn proces om thuis te komen in zelf. Mijn essentie te leren aanvaarden, accepteren en liefhebben. Okay te zijn met zelf. Het was the hard way soms… en af en toe nog maar het is all for the best. Soul best. Kort samengevat… ik had geen enkele stap, ervaring kunnen missen anders was ik niet zo gegroeid de laatste jaren. Essentieel, in de kern, gezien dan.
Onder deze blog zal ik de foto plaatsen die ik twee jaar geleden op facebook rond liet gaan en een foto van het huisje wat op ons nieuwe perceel staat. Blijf wensen, no matter what… geloof in wat je zelf wenst anders krijgt het never de nooit niet een voedingsbodem. Vergeet bij alles wat je wenst niet dat wat jouw ziel mag matchen, zal je krijgen. Alles voor zielsevolutie… niets meer, niets minder. Zo weet ik dat ik op mijn nieuwe stek verder mag en zal thuiskomen in zelf en dat dát uiteindelijk de basis wordt waaruit mijn soul goodies en alles wat ik de afgelopen acht jaar heb gezaaid, zal gaan landen. Das is schön, nicht? Auf wiedersehen…
Meine glückliche Seele
Liefs, Irmgard
